حکایت پسر و پیرمرد در خانه فساد

پسر جوانی با وسوسه یکی از دوستانش به خانه فساد رفتند که زنان فاسد خود فروشی می کردند
او روی یک صندلی در حیاط آنجا نشست. در آنجا پیرمرد ژولیده ای و فروتنی بود که حیاط و صندلی ها را نظافت می کرد.
پیرمرد در حین کارکردن نگاه عمیقی به پسرک انداخت و سپس پیش او رفت و پرسید: پسرم، چند سالت است؟
گفت: بیست سال دارم پدر جان.
پرسید: برای اولین بار است که اینجا می آیی؟
گفت: بله
پیرمرد آه پر دردی از ته دل کشید و گفت: می دانم برای چه کاری اینجا آمده ای؛ به من هم مربوط نیست، ولی پسرم، آن نوشته را بخوان. پسرک به طرف تابلویی رفت که در یک قاب چوبی کهنه به دیوار آویخته شده بود. سپس با صدای لرزان شروع به خواندن شعر تابلو کرد
گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی
صبر کن تا پیدا شود گوهر شناس قابلی

آب پاشیده بر زمین شوره زار بی حاصل است
صبر کن تا پیدا شود زمین بایری

قطرات اشک بر گونه های چروکیده پیرمرد می غلتید … اشک هایش را پاک کرد و بغضش را فرو برد و گفت: پسرم، روزگاری من هم به سن تو بودم و به اینجا آمدم، چون کسی را نداشتم که به من بگوید «لذت های آنی، غم های آتی در بر دارند»

کسی نبود که در گوشم بگوید:
ترک شهوت ها و لذت ها سخاست
هر که درشهوت فرو شد بر نخاست

کسی را نداشتم تا به من بفهماند: رفتاری اینچنین مانند لیسیدن عسل بر روی لبه شمشیر است؛ عسل شیرین است، اما زبان آدمی به دو نیم خواهد شد.
کسی به من نگفت
اگر لذتِ ترک لذت بدانی
دگر لذت نفس را لذت ندانی
پیرمرد این را گفت و دست بر پیشانی گذاشت و شروع به گریستن کرد.
چیزی در درون پسر فرو ریخت
حال عجیبی داشت. شتابان از آنجا بیرون آمد در حالی که شعر پیرمرد را زیر لب زمزمه می کرد:
« گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی …» و دیگر هرگز به آن مکان بازنگشت.

خانه فساد

مجله مواد غذایی یوزال مگ

 

[تعداد: 6    میانگین: 5/5]
به اشتراک بگذارید:

0 comments

  • Hello, guest